به راستي كه عجب حكايتي دارداين زندگي.هرچقدربيشتردرمسيرزندگي پيش مي روي انگارهنوزبه كودك نوپايي مي ماني كه اززندگي هيچ نمي داند.

هرچقدربيشتردرميان كوره  راه هاي زندگي گم ميشوي،بيشتروبيشتربه سوي يافتن راه نجات قدم برمي داري.

اماهمچنان كه درشاهراه يكطرفه ي زندگي به پيش مي روي چيزهايي هست كه هميشه تورابه فكروامي دارد.غرق درانديشه هايت كه ميشوي انگارحرفهاي ناگفته اي دردلت داري كه ميخواهي بازگوكني حتي اگربراي آنهامخاطبي نيابي.

آن زمان كه بي وقفه دراين شاهراه نامعلوم وپررمزوراز گام برميداري باخود مي انديشي...

انسانهايي دركنارت هستندكه عاشقانه دوستت مي دارند

دوستاني همراهت هستندكه هميشه وهميشه تورا به سوي  بلنديهاي افتخارهدايت ميكنند

راهنماياني كه به توعشق مي ورزند، باورت مي كنندو ياري ات مي دهند

ياري دهندگاني كه درراه عشق خستگي ناپذيرندوتو درمي ماني كه جواب اين همه محبت راچگونه بايدداد؟

اما...

هستندآنهايي كه محبتت را حماقت مي نامند،دوستيت را عداوت مي پندارندو  باران عشقت را بي طراوت ميدانند.وبازهم درمي ماني كه اكنون دربرابراين همه شقاوت چه بايدكرد؟

زندگي به من آموخت كه هيچ وقت براي زندگي كردن ديرنيست و آدمي هيچ گاه براي عاشقانه زيستن پيرنيست.

به من آموخت كه بكوشم آن كه عاشقانه دوستم داردرادوست بدارم و با آن كه همراه من است تا ابد همراه باشم

به من آموخت كه راستي و ريا،عزت و ذلت،رفاقت و قساوت،عشق و نفرت همه دركنارهم هستند و بازشناسي اين و آن كاري بس دشواراست.

به من آموخت گاهي اوقات نيستم آن كه گمان مي كنم هستم ،ندارم آنچه گمان مي كنم بسياردارم و نمي دانم آن چه گمان ميكنم به تفصيل مي دانم.

به من آموخت كه بعضي هاچقدرشايسته ي عشق ورزيدن هستندوبعضي ها...

اما دريغ و افسوس...

گاهي براي دريافتن همه ي اينهاكه گفتم ، چقدرزودديرمي شود.

دوستان عزيزم،ياري دهندگان صميمي ام،راهنمايان گرامي ام: دوستتان دارم وبه وجودتان افتخارميكنم و تمام آرزويم اين است كه بتوانم به شماعشق بورزم،دوستتان بدارم و همراهتان باشم.

امابه آنان كه درراه دوستي هيچ نيستندجزآنچه خودتصورمي كنند،هيچ نمي دانندجزآنچه خودمي پندارندو آنان كه خودرادانشمندزمانه مي دانندوديگران راجاهل مكتب نرفته چه مي توانم بگويم جز اين كه :"ازشماهم ممنونم چراكه اگرنبوديد  نمي توانستم بينديشم".

جستن اش را پا نفرسودم:

به هنگامي كه رشته ي دار من ازهم گسست

چنان چون فرمان بخششي فرودآمد.ـــ

هم درآن هنگام

                 كه زمين راديگر

                                        به رهايي من اميدي نبود

ومرا به جز اين

                   امكان انتقامي

كه بدانديشانه بي گناه بمانم!

جستن اش را پا نفرسودم.

نه عشق نخستين

                    نه اميد آخرين بود

نيز

    پيام ما لبخندي نبود

نه اشكي.

دردفاع از جامعه‌شناسی ایران: سیاست عرضه به جای سیاست تولید

سین هفتم

                  سیب سرخی است،

حسرتا

           که مرا

                    نصیب

                             ازاین سفره ی سنت

                                                 سروری نیست.

شرابی مردافکن درجام هواست،

شگفتا

           که مرا

                      بدین مستی

                                         شوری نیست.

سبوی سبزه پوش

                        درقاب پنجره –

آه

 چنان دورم

                که گویی جزنقش بی جانی نیست.

وکلامی مهربان

                    درنخستین دیداربامدادی –

فغان

       که درپس پاسخ ولبخند

                                        دل خندانی نیست.

بهاری دیگرآمده است

                            آری

امابرای آن زمستانهاکه گذشت

نامی نیست

نامی نیست.

                   (  احمدشاملو)

گئورگ زیمل دراول مارس 1858دربرلین متولدشد.اودردانشگاه برلین درموضوعهای گوناکون به تحصیل پرداخت.نخستین کوشش زیمل برای تهیه رساله دکتراتوفیقی به دست نیاوردویکی ازاستادانش اظهارکرده بودکه:"اگربیش ازاین اورادراین جهت تشویق نکنیم خدمت بزرگی درحقش کرده ایم".ولی زیمل باوجوداین ناکامی همچنان به فعالیتش ادامه دادتابالاخره درسال1881دکترایش رادررشته فلسفه گرفت.اوتاسال1914یک مقام دونپایه ی آموزشی دردانشگاه برلین داشت.البته لازم به ذکراست که بین سالهای1885تا1900اوبه عنوان سخنران دانشگاه نیزبرای دانشجویان سخنرانی میکردامادستمزدش رادانشجویان پرداخت میکردند.اودرهمین سمت نه چندان مهم به خوبی درخشیدزیراسخنران برجسته ای بودودانشجویان بسیاری رابه خودجلب کرده بود.سبک درس دادنش چنان مردم پسندبودکه حتی فرهیختگان جامعه برلین نیزبرای شنیدن سخنرانیهایش به دانشگاه می رفتند.درهمین دوره زیمل به نگارش مقالات گوناگون("بیگانه"،"کلانشهروحیات دینی")وچندین کتاب(فلسفه پول) دست یازید.اودرمحافل دانشگاهی بلندآوازه شدوحتی درسطح بین المللی(خصوصا" ایالات متحده آمریکا)موردتوجه قرارگرفت.سرانجام درسال1900زیمل باکسب یک عنوان صرفا" افتخاری دردانشگاه برلین رسما" مطرح شد ولی همچنان ازمنزلت کامل دانشگاهی برخوردارنشد،اگرچه اوبرای کسب یک مقام رسمی دانشگاهی کوششهای بسیاری کرد و حتی اندیشمندانی همچون ماکس وبرنیزازاوپشتیبانی کردنداماهمچنان دربه دست آوردن این مقام ناکام ماند.دراینجاذکراین نکته ضروری به نظرمیرسدکه یکی ازعوامل مهم این ناکامی این بودکه زیمل درکشوری زندگی میکردکه سرشارازافکارضدیهودی گری بودواویک یهودی بود.درگزارشی که درباره ی زیمل به وزیرآموزش وپرورش آلمان نوشته شده بوداین جملات به چشم میخوردکه:"زیمل یک اسرائیلی است که ازجهت قیافه ظاهری،رفتاروشیوه اندیشیدن سراپایهودی است".

مخاطبان زیمل بیشترروشنفکران عامه بودندتاجامعه شناسان حرفه ای وهمین قضیه موجب شده بودکه همگنان دانشگاهیش داوریهای ریشخندآمیزی درباره اش بکنند.سرانجام درسال1914زیمل دریک دانشگاه کوچک دراستراسبورگ مقام دانشگاهی ثابتی به دست آورداما شواهد نشان میدهدکه اوازبودن درآن دانشگاه کوچک کاملا"ناراضی بودواحساس انزوامیکرد.یکی ازاین شواهد،نامه ای است که زیمل به همسرماکس وبرنوشته بودوذکربندهایی ازاین نامه خالی ازلطف نیست،" خانم وبر!چیزجالبی دراینجاوجودنداردکه آن رابرایتان بنویسم.من دراینجا یک زندگی منزوی،دربسته،بی تفاوت ومتروکی دارم.فعالیت دانشگاهی دراینجا صفر...مردم ...بامن بیگانه وکاملا" دشمن خوی...".

جنگ جهانی اول چندمدت پس ازانتصاب زیمل در استراسبورگ آغازشدوسالنهای سخنرانی به بیمارستانهای نظامی تبدیل شد ودانشجویان نیزبه جبهه رفتند.بدین سان زیمل تاسال مرگش یعنی1918همچنان چهره ای حاشیه ای باقی ماند و هرگزازیک کارنامه دانشگاهی معمول برخوردارنشد.

1-فرزندان پیش دبستانی: پدرانی که صاحب فرزند کودکستانی میباشند، از رابطه جنسی کمتری برخوردارند. در مردان معمولا بیش از زنان این احتمال وجود دارد که به فرزندان خردسال خود به عنوان یک مانع و مخل زندگی جنسی نگریسته شود، بنابراین مردان در این شرایط کمتر آغازگر رابطه ی جنسی میشوند. از این رو زنان بایستی پیش دستی کرده و خود آغاز گر رابطه ی جنسی شوند و برای این کار زمان مناسبی را کنار بگذارند. زنان باید بیش از پیش به شوهران خود توجه کرده و به آنها بفهمانند که کماکان جذاب و دوست داشتنی هستند. برای این کار کودک را راس ساعت 8 شب به رختخواب هدایت کنید، تا بتوانید فرصت هم آغوشی با شوهران خود را فراهم آورید.
2- احتمال جدایی و متارکه: زوجینی که قصد جدایی از یکدیگر را دارند، رابطه ی جنسی ی کمتری با یکدیگرخواهند داشت. زوجینی که به سمت طلاق پیش می روند اغلب سعی میکنند از صمیمیت میان خود بکاهند.
3- سن: این یک فاکتور پیش بینی کننده قوی است. هر قدر سن بالاتر رود احتمال کاهش روابط ی جنسی افزایش می یابد. اما در آن روی سکه وقتی رابطه جنسی در زوجین مسن روی میدهد، عموما رضایت بخش تر و از کیفیت بالاتری برخوردار بوده و عشق و محبت در آن پر رنگ تر است. این گلایه زنان جوان که: "وی از شور و بنیه جنسی ی خوبی برخوردار است اما هیچ چیز از تکنیک های جنسی و عشق ورزی نمیداند." با افزایش سن کمتر به گوش میرسد. با افزایش سن زنان و مردان خصوصیات یک رابطه ی جنسی خوب و رضایت بخش را آموخته و همین امر باعث میشود با وجود کاهش بنیه جنسی و دفعات برقراری رابطه جنسی، رابط ی جنسی رضایت بخش تر و لذت بخش تر گردد.
4- سالهای تاهل: مردانی که از تاریخ ازدواجشان خیلی گذشته، رابطه ی جنسی کمتری را گزارش میکنند. اما مدت ازدواج عامل پیش بینی کننده ی مهمی برای زنان بشمار نمی آید. البته تعداد روابط جنسی در مردان معمولا نسبی است.
5- رضایت و خوشبختی: جای شگفتی نیست که هر قدر زوجین شادتر باشند و احساس خوشبختی بیشتری کنند، تمایل بیشتری به برقراری رابطه ی جنسی از خود نشان خواهند داد. زمانی که شما دلباخته کسی باشید و از شغل و زندگی خوبی نیز برخوردار باشید، رابطه ی جنسی به مثابه پوشش و تزئینات روی کیک میباشد.
6- سطح سلامتی:کاهش سطح سلامتی معمولا موجب کاهش روابط جنسی در مردان میشود، اما در زنان این چنین نیست. چراکه زنان مسن برقراری رابطه ی جنسی را  حتی در وضع ناخوشی و کسالت یک وظیفه و تکلیف میدانند. زنان بیمار و ناخوش برای برقراری رابطه ی جنسی مشکل خاصی نخواهند داشت، اما مردان قادر به پنهان کردن بیماری و تاثیرات مشهود آن طی برقراری روابط جنسی نخواهند بود. چراکه مردان برای برقراری رابطه ی جنسی ناچار به صرف انرژی و نیروی فیزیکی بیشتری میباشند. اختلال نعوظ، استرس، خستگی و بیماریهای قلبی-عروقی دلایل اصلی امتناع مردان از رابطه جنسی میباشد.
7- فعالیتهای مشترک: زنان و مردان متاهلی که بیشتر با هم صحبت میکنند و کارها را بیشتر با یکدیگر(مشترکا‌ً) انجام میدهند، از لحاظ جنسی فعالتر میباشند. سکس نهایت تجلی و ابراز عشق و صمیمیت است و بر خلاف سایر فعالیتهای مشترک تنها میان شما و همسرتان به اشتراک گذارده میشود. چنانچه زندگی ی جنسی شما افول کرده، بکوشید فعالیتهایی را به همراه یکدیگر انجام دهید مثل ورزش، رفتن به سینما، باغبانی، انجام وظایف خانه و غیره. این کار میتواند به رابطه شما روح تازه ای بدمد. راهکار دیگر اینست که دانسته های خود را با یکدیگر تقسیم کنید. با این کار نه تنها به معلومات شما افزوده میگردد، بلکه فرزندانتان نیز بواسطه آن چیزهای جدیدی می آموزند. افزایش دانش و اعتماد میان زوجین با تسهیم اطلاعات خود با یکدیگر باعث افزایش میل جنسی خواهد شد.
8- تعداد فرزندان: فرزند بیشتر، رابطه ی جنسی بیشتر. علت: حضور فرزندان میتواند نمایانگر ثبات در ازدواج باشد. اما در عین حال زوجین بایستی خیلی خلاق باشند تا بتوانند در حضور فرزندان خود رابطه ی جنسی داشته باشند! بنابراین فرزند کمتر، فرصتهای رابطه ی جنسی بیشتر.
9- بحث بر سر رابطه ی جنسی: زوجینی که سکس چندانی با یکدیگر ندارند، همچنین در مورد آن نیز خیلی کم و بندرت بحث و گفتگو میکنند. پژوهشگران اینچنین استدلال میکنند که این دسته از زوجین اینگونه پرورش یافته و خو گرفته اند که رابطه ی جنسی اندکی داشته و از مطرح کردن آن نیز بی نیاز باشند. طرح این مسائل که: "ما میتوانیم این...امتحان کنیم" و یا "من راحت نیستم وقتی ...." و یا "چرا ما هیچ وقت...." باعث افزایش رابطه ی جنسی شما میشوند. هر قدر زوجین رابطه ی جنسی بیشتری با یکدیگرداشته باشند، بیشتر هم درباره آن بحث میکنند. یکی از نشانه های هشدار دهنده در یک رابطه ی نابرابر و نامتعادل فقدان اختلافات و ناسازگاری هاست.زوجینی که درباره ی هیچ چیز بحث نمیکنند، زوجینی هستند که با یکدیگر گفتگو نمیکنند و در واقع خودشان را سانسور میکنند. دقیقا مشابه یک ذهن زندانی جایی که یک نفر حکمفرما و غالب مطلق است و دیگری تنها فرمانها را بدون هیچ گونه اظهار نظر، به چالش کشاندن و مباحثه ای میپذیرد. این بحث نکردن ها باعث ایجاد هارمونی و تفاهم کاذب گردیده و صرفاً رنجش و تنفر به بار می آورد که دیر یا زود خود را آشکار میسازند.
10- خشونت: یکی دیگر از یافته های غیر منتظره رابطه ی میان خشونت و فعالیتهای جنسی بیشتر در زنان است. برخی پژوهشگران آن را به این واقعیت استناد میکنند که برخی از زوجین از سکس به عنوان یک ابزار آشتی ی مجدد پس از نزاع و بگو مگوها استفاده میکنند. برخی هم معتقدند که برخی زوجین در بیان عشق و یا خشم بیشتر فیزیکی عمل میکنند. رابطه ی سکس و خشونت تنها در زنان وجود دارد و این اشاره دارد به اینکه برخی مردان از سکس به عنوان شکلی از کنترل و سلطه گری استفاده میکنند. به خاطر داشته باشید پیوند این چرخه ‌‌‌( نزاع-رنجش-سکس-آشتی) برای مرد و زن غیر سالم محسوب میگردد. این به مفهوم آنست که ممکن است زوجی رابطه ی جنسی فراوانی با یکدیگر داشته باشند، اما کلیت رابطه از یک مشکل جدی رنج ببرد.(بدون سکس رابطه ای نیز وجود نخواهد داشت). علت دیگر آن میتواند اغواگر بودن خشونت باشد. مردان و زنان به دنبال تماشای فیلمهای ترسناک افزایش برانگیختگی جنسی را تجربه میکنند. اوج گرفتن آدرنالین در پی پاسخ جنگ یا گریز باعث افزایش میل جنسی میگردد. بنابراین پس از مشاجره با افزایش آدرنالین میل جنسی نیز افزایش می یابد. برای 70 درصد زنان غیر فمینیست که سلطه مردان را مورد پسند قرار داده و تایید میکنند، سکس تنها فرصت ایمنی است که شوهران میتوانند بر زنان خود تسلط و برتری داشته باشد. زنانی که میپندارند آسیب پذیری ماهیت و جوهره وجودی  زنانگی است، از سلطه پذیری هنگام برقراری رابطه جنسی خشنود میباشند.
11- داد و ستد جنسی: برخی زنان از رابطه ی جنسی به منزله یک خدمت قابل معامله، اقدام به بهره برداری میکنند. یعنی در قبال برقراری رابطه ی جنسی، همواره چیزی از شوهران خود مطالبه میکنند. در چنین روابطی رابطه ی جنسی میتواند ازهیچ تا بسیار زیاد در جریان باشد. حتی اگر رابطه ی جنسی میان چنین زوجینی فراوان باشد،  از آنجایی که روابط جنسی بر مبنای عشق و صمیمت استوار نیست، نمیتواند بیانگر رابطه ای پایدار و با ثبات باشد. از سویی بتدریج رابطه ی جنسی قداست خود را از دست داده و احتمال برقراری روابط جنسی ی‌ خارج از ازدواج (نامشروع) در زوجین افزایش می یابد.

همه روزه بسياری از بازپرسان ويژه قتل، کيفرخواست عليه اعضای خانواده ای صادر می‌کنند که روزهايی با هم زندگی کرده اند، خنديده اند به يکديگر عشق ورزيده اند وناگاه...

فراوانی قتل های خانوادگی در اخبار حوادث کشور، برای آنانکه پيگير مسايل اجتماعی ايران هستند، نشانه خوبی نيست. تنها در يک هفته گذشته، منابع خبری بيش از هشت مورد قتل خانوادگی را گزارش کردند، که اغلب موارد همسر کشی بوده است.

انتشاريک تحقيق آماری از سوی موسسه‌ تحقيقاتی علوم جزا و جرم‌شناسی، درباره همسر کشی، حقايقی دور از انتظار درباره اين موضوع را روشن کرد. پيش از انتشاراين تحقيق- شايد هنوزهم- بسياری ازمردم تصور می‌‌کردند، زنان به دليل وضعيت بدنی و خشونت جسمانی و جنسی که عليه آنان در خانه درجريان است، بيشترين تعداد مقتولان را تشکيل می‌دهند.

اما اين تحقيق، با بررسی داده هايی از ۱۵ استان کشور، شرايط را به گونه ای ديگر توصيف کرد. تعداد زنان همسر کش نه تنها کمتر نبود، بلکه به طور معنا داری بيشتر بود.

زنان همسرکش، با نقشه قبلی و در پی مدتها تحمل شرايط خانوادگی، همسران خود را شخصا يا با کمک مرد ديگری به قتل رسانده اند. دکتر نسرين معظمی جامعه شناس در اين باره می گويد: زنان به ندرت خود مرتکب قتل می‎شوند و بيشتر آنها معاونت و يا آگاهی از قتل داشته‎اند و با طراحی قتلها و نقشه‎های دقيق، شخص ثالثی را تحت تاثير قرار داده و مرتکب قتل می‎شوند. دکترمحمد آشوری جرم شناس نيز می‌گويد: در حالی که مردان صد در صد مباشرت در قتل زنانشان داشته‌اند، ولی مباشرت زنان خيلی کمتر يعنی ۳۳% است و بنابراين، در اغلب موارد شخص ثالثی از طرف آنها دست به قتل زده است.

چرا می کشند؟
فقر و بيکاری ، مصرف مواد مخدر از مواردی است که همواره در ايران باعث شوهر کشی می شود. دکتر معظمی، همچنین کراهت زندگی با شوهر، نپذيرفتن طلاق در خانواده و قانون حمايت کننده از مردان را در همسر کشی زنان مهم می داند.

بر اساس تحقيقات، اکثر زنان قاتل با تصميم قبلی و با طرح نقشه ای دقيق به کشتن شوهرانشان مبادرت کرده اند که اين امر بعضا ناشی از خشم و کينه جويی بوده است. بيشتر زنان شوهرکش از کمبود محبت در رنج بوده اند. ۹۵ درصد زنان پس از قتل همسرانشان نه تنها پشيمان نبودند، بلکه در زمان بازجويی های بعدی اعلام کرده اند اگر زمان تکرار می شد باز هم اقدام به قتل همسرشان می کردند.

آنچنان که شواهد نشان می دهد زنان در کشتن شوهران با تدبير و برنامه ريزی قبلی مبادرت به قتل می کنند، در حاليکه مردان معمولا در يک جنون آنی و تصميم ناگهانی و با اولين شئی ای که به دستشان می رسد همسرشان را به قتل می رسانند .

دليل اغلب مردان برای کشتن همسرانشان، مسايل ناموسی، شک وعدم تمکين بوده است. مروری بر پرونده های قتل های خانوادگی نشان می دهد بيشتر مردها به علت خشم ناگهانی و بدون تصميم قبلی مرتکب قتل همسر شده اند پس از قتل نيز ۸۰ درصد از آنان، ابراز پشيمانی کرده اند. دکتر معظمی می گويد: در بسياری از موارد نيز مردان دچار توهم بوده‌اند و به دليل سوء ظن خيانت نسبت به همسر خود دست به قتل زده اند.

دکتر معظمی در باره رفتار متهمان پس از همسر کشی براساس تحقیقات می‌گوید:اغلب مردان پس از اقدام به عمل منجر به قتل، با انتقال همسر خود به بيمارستان سعی در نجات او داشته‌اند، و بيش از يک چهارم از مردان همسر کش در زندانهای کشور، خود را به پليس معرفی کرده‌اند. ولی زنان معمولا بعد از قتل، خود را بی‌گناه دانسته‌اند و حتی پس از سال‌ها حبس، اقرار به قتل نمی‌کنند.

با اينکه درصد مجرمان زن در ايران بسيار کمتر است اما درصد زنان همسرکش درميان مجرمان زندانی قابل توجه است. زنان قاتل که بيشتر خانه دار بوده ودر سنين پايين ازدواج کرده اند، به دليل نبود حمايتی از سوی قانون و خانواده ، تصميم گرفته‌اند شخصا وارد عمل شوند تا حق خود را بگيرند.
اما به عقيده بسياری از حقوقدانان وفعالان حقوق زنان، بافت قوانين اسلامی جاری در کشور، قوانين فقهی شيعی،جاری در متون قانون خانواده، به گونه ای است که اغلب زنان در روابط خانوادگی، به ويژه در ارتباط با همسر، خود را مغبون احساس می‌کنند. اين قوانين نظير لزوم تمکين زن به همسرش، اجازه چند همسری وهمسر موقت است. نيزاجازه وحق طلاق که به مرد اعطا شده است، در مقابل زن تنها با بخشش حق و حقوق خود درصورت عدم علاقه به ادامه زندگی قادربه دريافت طلاق آنهم با رضايت همسر خواهد بود.

يک حقوقدان در اين باره می‌گويد: تبعيضات قانونی و رفتارهای ضد قانونی که با سوء استفاده از ماده ۱۱۴۶ قانون مدنی و با تمسک به قانون به آن در روابط زنان و مردان در جامعه جاری است، در کنار فرهنگ مردسالار در جامعه، عرصه را بر زن چنان تنگ می کند که به تاوان تباهی خود، شوهر را می کشد.

دکتر محمد علی الستی، جامعه شناس دراين باره می گويد: بررسی علل و عوامل پديده نوظهور شوهر کشی در جامعه ايران بسيار گسترده است. سلطه تاريخی مردان بر زنان و سرکوب هايی که جامعه مذکر برزنان تحميل کرده است ، عوارض پيدا و نهان زيادی را بر جای گذاشته است. بسياری از ازدواج های تحميلی يا شرايط محروميت باری که شوهران بر زنان اعمال می کنند درجايی خود را نشان می دهد. شايد پديده شوهر کشی که در سالهای اخير شاهد آن در جامعه هستيم نمونه های برجسته واکنش های خشونت بار زنان قربانی نسبت به سلطه تاريخی مردان باشد.
بسياری از عوامل نوظهور در جامعه ايران، به ويژه در سالهای اخير،باعث شده تا بازنگری درقوانينی که حداقل ربع قرن از تصويب آنان می گذرد، ضروری جلوه کند.
به عقيده جميله کديور، روزنامه نگار و نماينده سابق مجلس" اخبار صفحات حوادث يک شاخص است؛ شاخص بيمار بودن امروز جامعه ايران." وی معتقد است:" اخباری که صفحات حوادث روزنامه‌ها را به خود اختصاص داده، بايد زنگ خطری باشد. زنگ خطری که مسئولين و دولتمردان را بايد به خود آورد. جامعه‌ی امروز ايران نياز به آسيب‌شناسی جدی دارد، ولی تعجب این است که مردان سياست آنچنان درگير برخوردهای مچ گيرانه‌ی سياسی با رقبای خود هستند که نيم‌نگاهی به مباحث و مشکلات اجتماعی پيرامون خود ندارند.وی می‌نويسد: بالا رفتن ميزان خشونت‌های خانگی، اعم از کودک‌آزاری، کودک‌کشی، همسرکشی، پدر يا مادرکشی و ... ، خشونت‌های خيابانی و اجتماعی يک علامت است؛ علامت تسری و توسعه‌ی خشونت در زوايای مختلف زندگی جامعه ايران."
شايد زمان آن رسيده باشد، قانونگذاران با تجديد نظر درقوانين خانواده، و تلاش برای به رسميت شناختن حقوق زنان، برای سلامتی خانواده ها و حفظ جان مردان کاری کنند. مردانی که اينبار قربانی قانون ضد زنان هستند.

منبع:سایت ایران سلامت 

هميشه و در هر كجا بوده ايم، از زنان خياباني گفته ايم و شنيده ايم، اما هيچ گاه به مردان خياباني فكر كرده ايم و آيا يك بار هم به اين انديشيده ايم كه گاهي زنان جامعه ما قربانيان يك فاجعه اجتماعي به نام مردان خياباني هستند؟ اين در حالي است كه براساس تحقيقات صورت گرفته، هر زن يا دختري در جوامع شهري در ايران به ميزان مسافتي كه طي مي كند يا مدت زمان حضورش در سطح خيابان ها بين يك تا 20 بار به لحاظ مزاحمت هاي كلامي و فيزيكي از سوي برخي مردان مورد آزار و اذيت قرار مي گيرند.
سميرا 25 ساله در اين رابطه مي گويد: يك زن در خيابان انواع و اقسام كلمات ركيك، مزاحمت ها، بوق زدن ها، چراغ زدن ها، ترمز كردن ها، تنه زدن ها و پيشنهاداتي ركيك را بايد تحمل كند و حتي اگر قصد برخورد و مقابله نيز داشته باشد، توسط بسياري از مردم جامعه متهم شده يا به باد استهزا گرفته مي شود تا جايي كه ديگر هيچ زن و دختر جوان يا مسني از اين عمل ناپسند كه امروز بسيار فراگير و تبديل به يك رفتار اجتماعي شده است، در امان نيست.

وي مي افزايد: البته با توجه به محدوديت هايي كه براي زنان و دختران در اجتماع ما به منظور عدم پيگيري توسط مراجع قضايي و انتظامي يا برخورد با پديده مزاحمت خياباني وجود دارد، زنان روز به روز سرخورده تر و مردان لحظه به لحظه گستاخ تر مي شوند.
تر و خشك با هم مي سوزند

منبع:سایت تابناک

بهترين فرشته ها همين شيطان بود.مردومردانه ايستادوگفت:«نه،سجده نميكنم،اين آدمك هاي كثيفي كه از"گل متعفن"ساخته اي راسجده نميكنم».اين چرندبدچشم شكم چران پول دوست كاسبكارپست راسجده كنم؟ اوراكه به خاطرخوشگلي خواهرش حرف تورازيرپامي گذارد،پدرش رالجن مال مي كند؟برادرش را مي كشد...؟نميبيني اينهاچه مي كنند؟زمين راوزمان رابه چه كثافتي كشانده اند؟.....

حتما" خواهيدگفت:«مصلحت خداونداقتضا مي فرمايدكه آدم هاي خونريزوبدوگناهكارهم بيافريندودراين حكمتي است!»

من ازآدم هاي بدوگناهكاروآدم كش صحبت نمي كنم،ازآدم هاي عوضي وبي خودي وبدلي وناشيانه وبي معني وكشكي و"بي...همه چيز"و"هيچ وپوچ" وبي مصرف وبي خاصيت حرف مي زنم كه شايستگي بدبودن وعرضه ي گناه كردن هم ندارند!مردي كه براي لقمه اي نان وپاره اي استخوان دم مي جنباندوپوزه بركفش ارباب مي مالدوتحصيل كرده ي متشخصي كه براي احتمال انزال رتبه اي وجلب عنايت بالاتري به جان كسي دعامي كندويابقچه ي حمام خانم آقاي رئيس رابرمي دارد.آدم هايي كه جراُت ندارندازپيش خود،بدون اجازه ي بالاترها،حرفي راگوش دهند،آدمي رابفهمند،ازپيش خودبخندند،مخالفت كنند،موافق باشندو...انتخاب كنند،نه چيزي را،نه حتي خودرا،حالت خودرا،هميشه ديگري است كه چگونگي شان رامي سازد.آدم هايي كه با"پدرزنشان"ازدواج مي كنند،يعني عيال ابوي خانم اند...آدم هايي كه...نه،شرم آوراست،دوراز"عفت يادآوري"است ومنافي"نجابت تصور".

مفصل است،همين قدركه نمونه اي داده باشم ازاين گونه«آدم هاي هيچگونه» و«چس فيل هاي ناطق» كه آبروي اولاد قابيل راهم برده اند.همين واماندگان قابيل رامي گويم،ساكنان دنياي اربعه:آب وخاك وآتش وباد.آدم هايي اندباطبايع اربعه:سوداوبلغم وصفراودم و مزاج هاي اربعه:حرارت وبرودت ورطوبت ويبوست!ونيزچهاچيز،به ترتيب اهميت حياتي:شكم وزيرشكم وتن پوش ونشيمنگاه!خلاصه اين كه همه چيزشان اربعه است،هستي وحيات شان دودوتاچهارتا!بازهم اربعه!

بهشت اين مؤمنين«چهارپايه»راببين!تهوع آوراست!دنيايي است دنياي"بيعاري"،"عياشي"و"مصرف".انبار"طعام" و"جماع"وديگرهيچ! جويبارهاي بهشتي شان چيست؟شيروعسل.همدم وهمدلشان كيست؟حور.همان زن هاي عظيم الكپل دمبه دارخوش كله پاچه که فاصله ميان دو پله نشيمنگاهشان به اندازه ي فاصله ي ميان مشرق تامغرب است!

اسراري هست كه حرمتش درآن است كه به هيچ فهميدني نيالايد.

«سرمايه ي هردلي حرف هايي است كه براي نگفتن دارد.»

ازآنجاكه درموردزندگي اميل دوركيم وخانواده اش اطلاعات كمي وجوددارد،ترجيح دادم بيشتردرمورد نظريات اين جامعه شناس بنويسم چراكه اورابايدبه عنوان اولين جامعه شناس دانشگاهي كشورفرانسه به شمارآوردكه به خاطرمنزلت تثبيت شده ي دانشگاهي اش بسيارمتفاوت ازجامعه شناسان زمان خودبود و زندگي اش درمقايسه بازندگي آنهاسرشارازحادثه نبود.امابرخلاف زندگي خانوادگي دوركيم كه كم حادثه وطبيعي دنبال ميشد،زمينه ي فكري وي بسيارگسترده ومملوازنظريات مهم بودكه دراينجاسعي ميكنم به نظرياتي كه مهم تروجامع ترهستندبپردازم چراكه نوشتن از تمام نظريات دوركيم مجالي مي طلبدكه دراين وبلاگ نمي گنجدونيازبه بحث وبررسي بسياردقيق تري دارد.به نظرمن درموردنظريات دوركيم چندمبحث عمده وبسيارمهم وجودداردكه نميتوان ازكنارآنها به سادگي گذشت كه درزيربه اختصاربه توضيح اين نظريات ميپردازم:

1.انواع همبستگي اجتماعي ازنظردوركيم :

الف-همبستگي مكانيكي:اين نوع همبستگي درجامعه اي رواج داردكه افكاروگرايش هاي مشترك اعضاي جامعه ازگرايش هاي شخصي افراد،بيشتراست.اين همبستگي تنهاميتواندبه نسبت معكوس رشدفرديت پرورش يابد.به عبارت ديگرهمبستگي مكانيكي درجامعه اي رواج داردكه حداقل تفاوت هاي فردي وجودداشته باشد،به همين خاطربه اين نوع همبستگي "همبستگي ناشي ازهمانندي" نيزمي گويند.اين نوع همبستگي زماني به اوج خودمي رسدكه وجدان يكايك افرادجامعه منطبق باوجدان جمعي پرورش يابد.نظام هاي نيرومندمبتني بر"باورمشترك" مختص همبستگي مكانيكي درجوامع ابتدايي اند.

ب-همبستگي ارگانيكي:اين نوع همبستگي نه ازهمانندي هاي افرادجامعه بلكه ازتفاوت هايشان پرورش مي يابدوفرآورده ي "تقسيم كار" است و ازوابستگي متقابل هرچه بيشتراعضاء پديدمي آيدامابراي پيونددادن اعضاي جامعه به باورهاي مشترك كمتري نيازدارد. افرادي كه درجوامع مبتني برهمبستگي ارگانيك زندگي مي كنند وابستگي متقابل بيشتري دارندوشبكه هاي همبستگي رابيشترميتوان درميان آنها گسترش داد.

2.انواع خودكشي ازنظردوركيم:به نظروي جامعه اي وجودنداردكه درآن خودكشي رخ ندهدوبسياري ازجوامع دردرازمدت نرخ خودكشي يكساني دارندبنابراين خودكشي رابايديك رخداد"بهنجار" و عادي به شمارآورد.اماافزايش ناگهاني ميزان خودكشي دريك جامعه يادربرخي گروههاي آن جامعه، يك رخداد"نابهنجار"بوده ونشان ازاين مساله داردكه ساختارهاي اجتماعي درجهت "عدم يكپارچگي" عمل مي كنند.دوركيم چندنوع خودكشي رابرحسب رابطه خودكشي كننده باجامعه اش تعريف كرده بودكه عبارتنداز:

الف-خودكشي خودخواهانه(فردگرايانه):هرگاه انسان ازجامعه اش بركنارافتدوبه اميال شخصي اش واگذارشودآنگاه مستعداين نوع خودكشي خواهدشد.(مثلا" خودكشي فردبراثرمصرف طولا ني مدت موادمخدركه منجربه احساس انزواي اجتماعي وتنهايي مفرط اوشده است)

ب-خودكشي نابهنجار(هنجارگسيخته):هرگاه وجدان جمعي سستي گيردوتنظيم هاي هنجاربخش جامعه نتوانندتمايلات انسان ها رامهاروراهنمايي كنندآنگاه افرادآن جامعه براي اين نوع خودكشي آمادگي پيدامي كنند.(مثلا"خودكشي افرادورشكسته دربازاربورس اوراق بهادار)

ج-خودكشي نوعدوستانه(دگرخواهانه):اين نوع خودكشي براثرتنظيم اجتماعي افراطي دريك جامعه اتفاق مي افتد(برعكس نوع الف) وبه مواردي راجع است كه براثرشدت عمل مكانيسم رفتارفردصورت مي گيردونه ضعف آن.(مثلا" خودكشي يك زن هندوبعدازسوزاندن جسدشوهرش به اقتضاي شعايرمذهبي جامعه)

* دربرخي كتابهابه نوعي ازخودكشي به عنوان خودكشي"قضاوقدري" نيز اشاره كوتاهي شده است.

3.نابهنجاري:ازنظردوركيم به وضع بي ضابطگي نسبي دركل جامعه يادربرخي گروههاي تركيب كننده آن جامعه گفته ميشود.لازم به توضيح است كه دوركيم به اين علت ازكلمه ي بي ضابطگي"نسبي"استفاده كرده است كه به نظروي بي ضابطگي "كامل" ازنظرتجربي امكان پذيرنيست.

4.جرم : دوركيم رخداد"جرم"رادرجامعه امري "بهنجار"وطبيعي مي دانست وحتي براي آن پيامدهاي مثبتي نيزقائل شده بود.به نظراوبراي آنكه جامعه اي انعطاف پذيربماند،انحراف ازهنجارهاي جامعه ضرورت دارد.اگريك جرم بارها درجامعه رخ دهد،درواقع نشان دهنده "صورت اخلاقي آينده"ي همان جامعه است."جرم"مي تواندوجدانهاي درستكارراگردهم آوردوبه آنهاتمركزبخشد.